در دنیای پیشرفته امروز همراه با تحولات بسیار شگرف به وجود آمده در راه و روش زندگی انسان ها عکس و عکاسی به عنوان یکی از اجزای جدانشدنی زندگی روزمر ی ما درآمده است و حتی با ظهور و پیشرفت دوربین های فیلمبرداری کوچک و خانوادگی و فیلم های ویدویی، عکس و عکاسی هنوز هم به عنوان یکی از علایق و دلبستگی های انسان به شمار می رود.
انسان‌ در بسیاری‌ از موارد در جریانهای‌ اجتماعی‌ و به‌ طور روزمره‌ ناخواسته‌ شاهد رویدادها واتفاقاتی‌ است‌ که‌ به‌ چشم‌ می‌آیند و خوشایند نیست‌. و این‌ غیرارادی‌ است‌. آدمی‌ نمی‌تواند عنصر بینایی‌ خود راببندد و نتواند ببیند، بنابراین‌ طبع‌ انسان‌ زیبا پسند و بدنبال‌ رؤیت‌ زیبایی‌ها است‌. عامل‌ بینایی‌ که‌ چشمهای‌ انسان‌هستند می‌توانند گویای‌ درونیت‌ انسانها باشند، و بدنبال‌ رؤیت‌ زیبایی‌ها است‌. عامل‌ بینایی‌ که‌ چشمهای‌ انسان‌ هستندمی‌توانند گویای‌ درونیات‌ انسانها و شاهد جهان‌ بیرون‌ باشند.
ذات زیبایی و نگاه خلاق از هنر بر می‌آید. هنر در یک تعریف جامع بدین شکل بیان می‌شود: «به تجلی در آوردن احساسات آدمی به هر شکل ممکن.» این تجلی می‌تواند در قالب نقاشی، موسیقی، فیلم سازی و… باشد. عکاسی هم دور از این تجلی‌گاه نیست و مسلما فرد عکاس از منظر یک هنرمند اقدام به ثبت محیط اطراف می‌نماید. پس می‌توان نتیجه گرفت عکاسی علم و هنر ثبت لحظات است که توسط فردی آگاه انجام می‌شود.