باز هم موفقیتی دیگر در حامی جو. مستند “آبی به رنگ دنیای من” روز دوشنبه دوم اسفند ماه ۹۵ موفق به اکران شد. این مستند که از “اوتیسم” به “آبی به رنگ دنیای من” تغییر نام داده است، در چند رویداد خصوصی و عمومی به اکران در خانه ی هنرمندان و منزل خانم باستانی و آقای رشتیان ختم می شود. این مستند ۵۲ دقیقه ای به کارگردانی و تهیه کنندگی “نگار مسعودی” ساخته شده است و بالغ بر صد در صد سرمایه خود را جذب کرد و این حمایت به مفهوم حمایت از اوتیسم است و بسیار امیدوار کننده می باشد و در عین حال، مهر تصدیقی به کار حامی جو تلقی می شود.

همانطور که از نام این اثر پیداست، این مستند زندگی اوتیستیک های توانمند و متفاوت را همانگونه که هستند به تصویر می کشد. هشت سال پیش، نگار مسعودی با دیدن فیلم “مرد بارانی” که داستین هافمن نقش یک فرد اوتیستیک را بازی می کرد، شباهتی بین خودش و فرد مبتلا به اوتیسم احساس کرد و این دغدغه در ذهنش بسیار پررنگ شد. بیایید برای چند لحظه خودمان را جای نگار بگذاریم، چه حالی خواهیم داشت اگر شباهتی بین رفتار خودمان و فرد مبتلا به اوتیسم احساس کنیم؟ مثلا راجع به مشکلات خوابی که داریم و یا وسواس های فکری مان. دو حالت پیش می آید، یا خودمان را ببازیم و روال زندگی آن بیماران را بپذیریم و از روند زندگی طبیعی خود خارج شویم و یا آماده مبارزه باشیم و نقاط قوت شرایط جدید زندگیمان را بیابیم و بخواهیم با روند زندگی متفاوتمان بیشتر آشنا شویم و جذابیت هایی در آن پیدا کنیم. البته نگار با مراجعه به روانکاو متوجه شد که ده علامت اصلی اوتیستیک ها را ندارد ولی خیلی از رفتارهایش شبیه به این افراد است و این باعث شد که این سوژه برایش خیلی جذاب شود و در ابتدا تصمیم گرفت یک مجموعه عکس به نام “اوتیسم” جمع آوری کند ولی بعدها با فکر اینکه عکس ها شاید نتوانند دردها و سختی های اوتیستیک ها و والدین آن ها و همچنین رفتار جامعه با آن ها را به درستی به تصویر بکشند، تصمیمش عوض شد و اقدام به ساختن یک مستند در این زمینه کرد. چرایی تغییر این تصمیم  در ذهن نگار، به نا آگاهی افراد جامعه از ویژگی های اوتیستیک ها برمیگشت. او در یکی از مصاحبه هایش به رفتار پرستاری اشاره کرد که با ویژگی های فرد اوتیستیک آشنا نبود و فکر می کرد “یاسمنِ” مبتلا به اوتیسم، ناشنواست. نگار در این مستند تلاش کرده تا با افزایش آگاهی افراد جامعه از رفتارهای ناخواسته ای که باعث رنجش این توانمند های متفاوت می شوند، پیشگیری کند. شما فکر میکنید چند درصد از افراد جامعه ما با بیماری اوتیسم آشنایی دارند؟ آیا ما ویژگی های این بیماران را می شناسیم؟ اگر با آنها مواجه شویم نحوه درست برخورد با آنها را می دانیم؟ نکند که ناخواسته باعث رنجش آنها شویم؟ رسالت نگار در این مستند، رشد آگاهی ما در پاسخ به این سوالات و دغدغه ها و مشکلات افراد اوتیستیک و همچنین والدین آن هاست. از همان هشت سال پیش که نقطه شروع این فکر در ذهن نگار بود، او به تحقیق و مشاهده این بیماری پرداخت و می توان گفت که در طول این مدت با این افراد زندگی کرد. اتفاقی روزی در خیابان سوار ماشین خانواده ای شد که پسرشان مبتلا به اوتیسم بود و چون مطالعات گسترده ای در آن زمینه داشت، تصمیم گرفت سوژه مورد نظرش را انتخاب کند و وارد دنیای اوتیستیک ها شود. از این رو با خانواده “آرین” در گفتار درمانی همراه شد و غرق در زندگی دو سوژه مستندش “آرین” و “یاسمن” شد.

حال کمی به زندگی افراد اوتیستیک بپردازیم و با ویژگی هایشان همراه شویم. افراد مبتلا به اوتیسم به این دلیل که دچار یک اختلال عصبی هستند و این بر رشد و عملکرد مغزشان تأثیر می گذارد، مهارت های اجتماعی و ارتباطی شان با دیگران متفاوت است. این تفاوت، مبتلایان به اوتیسم را تنها مانده و مهجور می کند و این بدین معناست که تعامل و ارتباط با آنها در مواقعی سخت و نفس گیر است. برای نگار هم یقینا همینطور بوده است و او زمان زیادی را صرف این تحقیقات و مشاهدات کرده است. در همراهی هایش با افراد اوتیستیک و خانواده هایشان فقط مشغول مشاهده و تحقیق شد و در کلاس های بچه های اوتیسم حضور پیدا کرد و با مربی های مختلفی همراه شد و کم کم شروع به ضبط کرد و این ضبط ها علاوه بر پیشبرد تحقیقش به فیلمبرداری مستندش هم کمک کرد و او یک سال و نیم با دو کاراکتر مستندش “آرین” و “یاسمن” که به اوتیسم خفیف و شدید مبتلا هستند، همراه بود. در این همراهی ها متوجه شد که این افراد علاوه بر دست و پنجه نرم کردن با مشکلات شخصی شان، هزینه های سنگینی را متحمل می شوند. این هزینه ها از حضور در کلاس های گفتار درمانی تا هزینه ای که خانواده ها برای تفاوت فرزندانشان به جامعه می پردازند، کمرشکن است.

نگار برای پیشبرد هدفش، یعنی افزایش آگاهی افراد جامعه از ویژگی های افراد اوتیستیک و ارائه تصویری روشن و صادقانه از اختلال اوتیسم، نیاز به حمایت داشت و همانطور که ذکر کردیم موفق به جذب سرمایه از طریق حامیانش شد. به نگار مسعودی باید تبریک بگوییم بابت تمام پشتکارها و زحماتش و موفقیت ارزشمندش در اکران این مستند. نگار مسعودی باید بداند که ما در حامی جو و تمام حامیانی که جامه ی عمل به این فکر پوشاندند، کارش را نفیس و مغتنم می دانیم. تبریک ویژه ای هم به حامیان این مستند باید گفت که با حمایت از این هنرمند مستقل باعث رشد آگاهی جامعه شدند. ارزش این کار از قدرت وصف با کلمات فراتر است. چرا که این افراد با حمایت از این مستند در واقع از فرشته های بی آلایش و بی بال و پر اوتیسم حمایت کرده اند و قدم در راه آگاه سازی برداشته اند.

بی شک نیک اندیشان شمایید….

برای مشاهده این پروژه، اینجا کلیک کنید.