سیّد علی صالحی شاعر و داستان­سرا، طی مصاحبه ای که با روزنامه “هفت صبح” داشت از نگرانی هایش گفت. با توجه به اینکه تیم حامی جو با سیّد علی صالحی هم عقیده است بخشی از مصاحبه وی را در زیر آورده ایم.

-کامران حبیبی : شما از ایل بختیاری بر آمده اید. همانطور که در کارنامه ی زندگیتان دیده می شود همواره حامی دو طیف بوده اید، قومیّت ها و جوانان. در این راه رسالتی برای خود قائل هستید؟

-ابداً. یک عشق است، دگر دوستی است، من همانقدر که زبان فارسی را که زبان شعری من است دوست دارم، زبان تک تک اقوام و فرهنگ های ایرانی را نیز دوست دارم. همانقدر که پیشکسوت ها را عزیز می دارم، برای نسل های بعد از خودم نیز احترام قائل ام.

-این روزها مصادف است با برگزاری جشنواره شعر. چرا از جشنواره های –چه دولتی چه غیر دولتی- دوری می کنید؟

- دوری نمی کنم. در جوامعی از جنس ما، هیچ پدیده ای پایدار نیست، جوایز و جشنواره ها و بنیادها به دنیا می آیند با هزاران رویا و آرزو، اما بنا به دشواری شرایط، پا بر جا نمی مانند، مثل مطبوعات مستقل ما که عمری ” سپنج روزه” دارند. الان در ژاپن مجله ای ادبی وجود دارد که نزدیک به یک قرن، سرپاست و منتشر می شود. این امور که هیچ، برج آزادی در تهران، هنوز نیم قرن نشده، در حال ویرانی است. در چنین شرایطی چطور می شود به جوایز و تشویق ها دل بست. الان نوجوانان بی سرپرستی می شناسم که حقیقتا در شعر، کم نظیرند و من در هر فرصتی به شعر های آنان گوش می دهم. آرزو دارم برای این نوجوانان جایزه ای شایسته پا بگیرد، امّا دست ما خالی است. عبور از مارپیچ های این روزگار سخت است! اخیرا ًمتوجه شده ام که اگر امکانات باشد، تا چه پایه می توان به نسل های جوان تر خدمت کرد.

بسیاری از عزیزانی همچون سیّد علی صالحی دغدغه دیده نشدن جوانان کم نظیر را دارند شاید با حامی جو آشنا نیستند. جامی جو این بستر را فراهم کرده تا جوانان که در زمینه های کاری خود دیده نشده اند و استعداد های خود را به ثمر نرسانده اند با استفاده از توان و قدرت جمعی، خود را به دیگران معرفی کنند و به جایگاه رفیع موفقیت دست یابند.

ستوده ابراهیمی