استاد کیارستمی عزیز سلام
یادمه ۱۵ ساله که بودم خیلی دوست داشتم بازیگر بشم. دوست داشتم فیلم هم بسازم. پدرم همیشه از شما و کارهاتون تعریف می کرد. و همیشه این سوال تو ذهنم بود که کیارستمی چطور فیلم میسازه که بابا انقدر دوسش داره.
بزرگتر که شدم “خانه دوست کجاست” و “طعم گیلاس” رو دیدم. به نظرم فیلمهای خیلی ساده ای اومدن. ولی بازم برام علامت سوال بودین. سنم بالاتر رفت، کتابهای بیشتری خوندم، بیشتر اطرافم رو نگاه کردم و ییشتر دیدم. بعد از سال ها دوباره رفتم سراغ همون فیلم های شما. فیلم هاتون باز هم ساده بودن اما تو دلشون حرفهای زیادی داشت. حرفهایی که تا نبینی، تا نخوای که ببینی متوجهشون نمیشی.
امروز اصغر فرهادی گفت: ” از شما سپاسگزارم که نام این سرزمین را در جهان به نامی پر احترام و دلنشین بازگرداندید. سپاسگزارم که دل نبریدید از این خاک، با همه نادیده گرفتن ها و قدرنشناسی ها ، و سنگ اندازی های…”
استاد کیارستمی عزیز، بخاطر شما و هنرمندانی مثل شما که با وجود تمام مشکلات و سختی ها نام ایران رو در دنیا مطرح کردن تا از ایرانی به نیکی یاد بشه ممنونم.
استاد، این روزها انقدر از نبودن و رفتنتون ناراحتم که طاقت نگاه کردن به عکس هاتون رو هم ندارم.
باید تسلیت گفت. باید به همه ایران، رفتن و نبودنتون رو تسلیت گفت. به اونهایی که میبینن و بیدارن و اون هایی هم که خودشون رو زدن به خواب.
به این فکر می کنم که تا کی باید به هنرمندایی که ما رو میبینن و میشنون، تصویر و صدای ما میشن و برای ایرانمون افتخار و اعتبار بدست میارن بی‌توجه باشیم؟ تا کی باید آدم هایی رو که به شیرینی یک خواب قصه زندگی رو به تصویر می کشند از دست بدیم؟
امروز به چشم دیدیم بین ما نیستید، به دل اما هرگز باورمان نیست.
روحتون شاد.

هدیه دلخوش فومنی

 

به-تلگرام-حامی-جو-بپیوندید