جشن نوروزی هرساله در همه جای ایران عزیز ما برگزار می شود و قدمت بسیار زیادی دارد، اما تا به حال به دنبال اصل ماجرا در آدابی که مرسوم شده است نرفته ایم. شاید زمان فکر کردن به آن را هم نداشته ایم، جالب است بدانیم که هر کدام از مراسمی که انجام میدهیم چه عقبه ای داشته مثلا:

خوان نوروزی که در گذشته برای پذیرایی از ارواح و گذشتگان پهن می کردند همان سفره هفت سین های امروز ماست.

پنج روز اول فروردین که تعطیل است مراسمی به نام میر نوروز بوده است، در آن یکی از افراد بذله گوی شهر را به عنوان حاکم شهر انتخاب می کردند و آن ۵ روز را فقط با خنده و بذله گویی حکومت میکردند تا مردم جان دوباره بگیرند و سرحال بیایند و پس از پنج روز بساط شاهنشاهیش را جمع میکردند و حاکم اصلی روی کار می آمد که این تعطیلات نوروزی ما ریشه در این آداب رسوم دارد و رسم آبپاشی و کوسه برنشین و بارعام نوروزی که از یاد و خاطره ها رفته است.

خوب است گاهی میان این هیاهوی پرسرعت و تکنولوژی که مارا با خود به جهان ناشناخته می برد، نگاه خود را برگردانیم و به آرامش آن روزها قبطه بخوریم، به امید آنکه دوباره روزهای پر از آرامش بازگردند.

سال نو پیشاپیش مبارک

ستوده ابراهیمی