روزنامه سینما به بهانه اکران شاهزاده روم پرونده ای رو درباره انیمیشن ایران تهیه کرده. توی این پرونده مصاحبه ای رو خوندم با بهرام عظیمی که برام خیلی جالب بود. بهرام عظیمی از مشکلات ساخت انیمیشن در ایران گفته و تأکید کرده که تهیه کنندگان بخش خصوصی جرأت نمی کنن به فضای انیمیشن قدم بگذارند. چرا که هزینه های این بخش بسیار بالاست و نمیشه امید چندانی به بازگشت سرمایه در اکران یک انیمیشن در ایران داشت. بهرام عظیمی توی این مصاحبه از تهران ۱۵۰۰ یاد کرده و گفته که این انیمیشن با اینکه فروش خوبی هم داشت نتونست سودآور بشه و حتی هزینه هاش رو هم پوشش نداد.

صحبت های بهرام عظیمی رو خوندم و به این فکر کردم که با این شرایط، انیمیشن ایران نمی تونه امیدی به پیشرفت داشته باشه. تا وقتی که برای جذب سرمایه نیاز به حمایت دولت و یا تهیه کنندگان بخش خصوصی وجود داشته باشه، این کیفیت کارهاست که قربانی میشه.

شاهزاده روم ۱

این مسأله وقتی تو ذهنم پررنگ تر شد که مصاحبه حامد جعفری، تهیه کننده شاهزاده روم رو خوندم که گفته بود: «برای تولید شاهزاده روم سراغ خیلی از نهادها رفتیم، ولی کسی جواب مثبت نداد.» فهمیدم که پس از پرداخت ایده شاهزاده روم، نسخه عربیش رو به مؤسسه ای در لبنان پیش فروش کرده ن و بخشی از هزینه های تولید رو اینجوری به دست آوردن. بخشی از هزینه ها هم از صندوق مؤسسه سازنده تأمین شده و بخشیش هم از طریق مذاکره با افراد مختلف و جذب سرمایه های خرد تر به دست اومده. عده ای هم کمک بلاعوض کردن تا این انیمیشن ساخته بشه.

حامد جعفری حتی در بخشی از مصاحبه ش گفته بود که: «یکی از نهادها ۱۰۰ میلیون به ما قرض داد و بعد از مدتی گفت این حمایت من از شما ولی باید نسخه تلویزیونی و شبکه نمایش خانگی اثر مال من باشد. ما گفتیم این اثر فقط مال ما نیست و تعدادی آدم روی آن سرمایه گذاری کرده اند. ولی آن ها گفتند بدهکارید و باید تا پنج روز دیگر پول را پس بدهید و آن گاه ما با مهم ترین چالش تولیدمان رو به رو شدیم.»

فکر می کنم تنها راه حل این مشکلات، همراهی مردم با هنر و به خصوص حیطه هایی مثل انیمیشنه که با مشکل جدی جذب سرمایه مواجه هستن. به امید روزی که همه با هم همراه بشیم برای هنر. :)