در روزهای اخیر که بر شدت نوسانات ارزی افزوده شده و حتی در یک ماه ارزش پول ملی نصف شده  به تبع آن سفره­ مردم کوچک شده است مردم مجبور هستند برای تعادل بخشی بین درآمد و مخارج خانوار دست به صرفه ­جویی بزنند تا درآمدشان را به صورت بهینه خرج امورات معاششان شود. آنچه در این بین بیش از همه در سبد خانوار قربانی می ­شود بخش هنر و فرهنگ است. همیشه خانواده ­ها وقتی برای ریاضت اقتصادی خود را آماده می ­کنند در ساده ­ترین راه ­حل این بخش فرهنگ است که بودجه­ اش قطع می­ شود، بخشی که اتفاقا در بزنگاه­ های اقتصادی و در پیچ­ های مهم دوران ورشکستگی اقتصادی، نقش پرنگی را می­ تواند ایفا می­ کند.

اگر به این درک برسیم که علی­ رغم شرایط بد اقتصادی، بتوانیم بودجه­ بندی مناسبی در بخش فرهنگ خانواده داشته باشیم و بتوانیم از هنر مستقل که بدون ملاحظه درصدد نمایش معضلات اجتماعی و به دنبال آن حل کارشناسی این مشکلات هستند، حمایت کنیم، در درازمدت شاهد و ناظر نتایج مطلوبی در این زمینه خواهیم بود که برخلاف بد شدن شرایط اقتصادی همچنان بتوانیم آثار خلاق و مفیدی را برای آحاد جامعه تولید کنیم. که خوب نشان دادن خود بخش بزرگی از راه­ حل است.

با تخصیص بودجه­ های خرد و البته مستمر در سبد فرهنگی خانوار می­ شود از فرهنگ حمایت کرد، قطعا اگر به سمت حمایت ­های خرد برویم و تعداد حامیان را زیاد کنیم و شرایطی را مهیا کنیم که حمایت این قسم حامیان قطع نشود، می­ شود همچنان امیدوار بود که فرهنگ ما از آسیب­ هایی که شرایط بد اقتصادی ایجاد کرده است و همه شئون زندگی را تحت تاثیر گذاشته است در امان خواهد بود.

حامی جو که خود نیز از جنس مردم است و از گزند شرایط سخت اقتصادی در امان نیست و همچنان بر رسالت خود استوار است و به این مهم اعتقاد راسخ دارد که حتی در شرایط بغرنج اقتصادی می­ شود همچنان با برنامه ­ریزی درست و منطقی از فرهنگ و هنر این مرز و بوم حمایت کرد.