بشر درطول زندگی اجتماعی خود همواره با مشکلات و مسائلی مواجه بوده است، که در جریان همکاری جمعی  تقسیم کار و رویارویی با گروهای انسانی به وجود آمده­اند و همیشه درباره­ حل این مسائل، اندیشه­ ها و راه­هایی را برای حل آنها یافته­ اند. دانش اجتماعی در طول تاریخ اندیشه­ های بشری به صورت­ های گوناگون حضور داشته است.
انسان­ها از همان آغاز آفرینش پی بردند که هوش و استعداد و توانمندی های نهفته در درون هر فرد، در فرآیند زندگی اجتماعی و ارتباط میان افراد شکوفا می شود و شکل می ­گیرد. از این رو، رشد و کمال و شکوفایی ابعاد وجودی انسان نیز تنها در پرتو زندگی اجتماعی و پذیرش مسئولیت­ های اجتماعی امکان پذیر است. با توجه به سودمندی زندگی اجتماعی و این که در بسیاری از موارد، مسیر سعادت فرد از اجتماع می­ گذرد، ضرورت زندگی اجتماعی آشکار می­ گردد. در روان شناسی، جنبه اجتماعی هر فرد، اساس زندگی وی را تشکیل می دهد. به همین جهت از نگاه این دانش، مهم­ترین بعد شخصیت آدمی، بعد اجتماعی اوست.

انسان از لحاظ روانی یک مخلوق اجتماعی است و برایش مهم است که در اجتماع و زندگی نقشی داشته باشد تا احساس موفقیت و سودمندی بیشتری کند، عزت و اعتماد به نفسش تقویت شود، رشد روحی عاطفی و اجتماعی یابد، احساس تنهایی و ناتوانی نکرده و بتواند به بهترین نحو ممکن با مسائل برخورد و آنها را حل کند.

ساده ترین عنصر زندگی مشترک انسانی کنش اجتماعی است. کنش اجتماعی سلسله حرکات بارزی است که یک انسان برای حصول هدفی نسبت به انسان دیگر صورت می‌دهد.

کنش اجتماعی متضمن برخورد اجتماعی است. برخورد اجتماعی نخستین تأثیر بدنی یا روانی است که انسانی در انسانی می ­گذارد. در نتیجه­ تأثیری که یک انسان در انسان دیگر می‌گذارد و تحریک خوانده می­ شود تغییر یا به اصطلاح پاسخ یا واکنشی در انسان دوم پدید می­ آید.

بر اثر دوام کنش اجتماعی، تحریک متقابل اجتماعی روی می ­دهد. به این معنی که یک انسان محرک انسان دیگر می ­گردد و پاسخی در او برمی‌انگیزد، و دومی نیز به نوبه­ خود، اولی را برمی‌انگیزاند و به پاسخ وا می‌دارد؛ و به این ترتیب جریانی از دوسو فراهم می‌آید و ادامه می‌یابد.

تحریک متقابل اجتماعی به ارتباط متقابل اجتماعی منجر می ­شود. ارتباط متقابل اجتماعی ارتباطی است که به صورت‌های گوناگون مانند حمایت از هم­نوع در می‌آید و تجارب انسان­ها را از یکی به دیگری انتقال می‌دهد.

بر اثر ارتباط متقابل اجتماعی، کنش‌های اجتماعی یک انسان با کنش‌های اجتماعی انسان‌های دیگری که در پیرامون او هستند،می‌آمیزند وازاین‌آمیزش، کنش‌های متقابل اجتماعی به بار می‌آیند. کنش های متقابل اجتماعی کنش‌هایی اجتماعی هستند که بین دو یا چند انسان واقع می‌شوند و در میان آنان نوعی هماهنگی به وجود می‌آورند.

حمایت از جامعه به عنوان عاملی در جهت ارضای نیازهای متقابل افراد جامعه و همچنین همبستگی اجتماعی عمل می کند. می توان از مولفه های محوری در تئوری انتخاب چون نیازهای روانی و دنیای مطلوب، اهمیت روابط انسانی، و هویت موفق سخن به میان آورد که ضمن مسئولیت پذیر کردن افراد در زندگی شخصی و فردی، در جهت ایجاد احساس رضایت­مندی افراد از یکدیگر نیز موثر باشند.

مهم حمایت از جنبه مالی نیست بلکه به اشتراک ­گذاری یک مشکل برای دیگران می ­تواند چنان احساس مثبتی را در در فرد ایجاد کند که دیگر در تار و پود آن رسوب می­ کند و خود را از کنش در بستر اجتماع جدا نداند. مهمترین نقطه و مرحله برای فرهنگسازی همین تعلق­ خاطر به پیرامون خود است. رسیدن به این درک و البته بلوغ فکری که برای هم­نوع خود اهمیت قائل بشویم، گاه برای هر فرد متفاوت است و ممکن است به خاستگاه و طبقه ­اجتماعی فرد بازگردد. تعهد اجتماعی را نمی­ توان با اجبار عملیاتی و اجرایی کرد آنچه در این بین اهمیت وافری پیدا می­ کند یافتن فرآیندی که فرد حمایت­ کننده بتواند آن معضل و یا حمایت را درونی کرده و از فیلتر ذهنی خود بگذراند و مال خودش کند. اگر این درون­سازی بتوانند مراحل عادی خود را طی کند و ذات خود را  وفق دهد مشکلات و معضلات را می­ توان یکی پس از دیگری حل کرد.