خسرو آواز ایران همیشه به دنبال نوآوری، خلاقیت، پژوهش و تحقیق بر روی ظرفیت سازهای سنتی ایران ، تلاش برای رفع کاستی‌ها و ارائه نسل نوین آنها یک راه حل مناسب برای حضور جهانی این صنعت- هنر است. رویکرد جهان فعلی و انتظار برای حضور سازها با صدادهی جدید، یکی از مهمترین عواملی است که در سال‌های گذشته باعث طرد یک ساز و یا شکوفایی نوع دیگری از آن شده است.

سازهای ابداعی تنها نوآوری استاد شجریان در عرصه ی موسیقی نیست بلکه خلاقیت استاد در آواز نیز زیانزد خاص و عام است و تربیت شاگردان بنام خود گواه این مدعاست.

محمدرضا شجریان علاوه بر درک شهودی حقیقت پدیده‌ های فرهنگی- هنری به واسطه سال‌ها ارتباط و مراوده با اغلب سرآمدان هنر به ویژه اساتید قدیم و متاخر موسیقی، سال‌ ها تعمق در شیوه‌ های آوازی اساتید قدیم و تعلیم و تعلم آواز، اجراهای پرشمار و انتشار آثار صوتی فراوان، نشر دیدگاه‌ها به صورت پرسش و پاسخ در قالب کتاب، آشنائی با هنرهای دیگر مانند شعر و خط، تجارب و مقام‌های متعدد بین‌المللی، گوهر موسیقی کلاسیک ایرانی را همچون صدفی در طی این سال‌های طولانی در وجود خویش پرورانده و به دانش بسیار گسترده ‌ای در زمینه آواز دست پیدا کرده است که انتقال آن به استعدادها  و ظرفیت‌ های جوان آواز ایرانی ضروری می ‌نماید.

بعضی از هنرمندان هستند که سال‌ ها پس از نبودشان اسطوره می ‌شوند و برخی در زمان حیات، این شانس و سعادت را پیدا می‌ کنند که به اسطوره تبدیل شوند. شجریان در زمره هنرمندانی است که در زمان حیات خود به اسطوره‌ ای نزد مردم ایران تبدیل شده است. اگرچه اسطوره بودن او یک‌ شبه و به سادگی به دست نیامده است، بلکه نتیجه تمرین و ممارست پی در پی این هنرمند در طول سال ‌ها فعالیت مستمر در حوزه موسیقی بوده که باعث شده او تبدیل به چهره‌ای منحصربه فرد شود. بنابراین جا دارد از شجریان بیاموزیم چگونه می‌ شود از بسیاری چیز ها گذشت تا به جایگاهی متعالی در هنر رسید. از شجریان باید بیاموزیم چگونه باید نسبت به بسیاری از جذابیت ‌های ظاهری بی‌ اعتنا بود تا به اعتلایی ماندگار رسید. از شجریان باید بیاموزیم که چگونه می شود در هنر به بیشترین قانع نبود.